Over ons

Jolly, Andrea, Paul & Oliver

Hallo Hovawart vrienden en andere hondenliefhebbers!

Mogen wij ons even voorstellen? Wij zijn Paul en Andrea Vaessen en met onze twee ‘hondenkinderen’ vormen wij een gelukkig viertal. We wonen lekker achteraf, op de Herenbosweg in Melderslo. Of hoe sommigen het ook wel noemen; in the middle of nowhere! Wij vinden het zelf ideaal. Zo hebben we genoeg plek voor onze dieren.

Wij zijn namelijk niet alleen hondenliefhebbers en (beginnende, en dat vinden we nog steeds best spannend!) Hovawart fokkers, maar ook al jaren trotse stamboekfokkers van onze Walliser Schwarznase schapen. En laten we onze pony’s niet vergeten! Paul is niet alleen hoefsmid, maar was ook springruiter. Inmiddels is hij al een paar jaar bezig met mennen. Vroeger hadden we meer pony’s en paarden op onze stal staan, maar doordat we ouder (en wijzer!) worden, willen we ons graag concentreren op de dingen die ons blij maken en voor ons prioriteit zijn, namelijk; onze hondjes.

17 jaar geleden hebben wij elkaar leren kennen, waarna het Hovi verhaal begon. Paul was toen nog baasje van een prachtige Mechelse herder dame, genaamd Sjappie. Ze had mij inmiddels geaccepteerd als ‘weekendvriendin’, maar toen ik met mijn verhuisdozen aankwam, zag ik de rivaliteit in haar ogen. Ze was een super goede waakhond en erg trouw aan haar baasje, maar daardoor wel minder sociaal naar anderen toe. Sjappie was 4 jaar ons trouwe maatje, tot de verschrikkelijke ziekte kanker haar van ons heeft weggenomen.

Na het afscheid met Sjappie hebben we samen lang gezocht naar een hond die bij ons beiden zou passen. Tot onze verbazing kwamen onze wensen steeds uit bij hetzelfde ras; Hovawart. Alles klopte. Wij waren op zoek naar een lieve hond, die ook ons bedrijf en het erf kon bewaken. Ook vonden we het belangrijk dat wij allebei als baasjes gerespecteerd zouden worden (nou ja Paul heeft toch de eerste en laatste woord….maar bij wie gaat ze schuilen??Mama..)  En last but not a least… We spelen heel graag met de hond, maar ze moet ook weten wanneer ze moet rusten, bijvoorbeeld ’s avonds tijdens het barbecueën. De Hovawart kwam steeds weer opnieuw naar voren!

Zo hebben we ons eerste hovi meisje opgehaald in Stuttgart. Onze markies liefhebber genaamd Kyra. Het was een schat van een hond. Tijdens de cursus was het een hele aanwezige, maar slimme leerling. Van de puppy cursus tot aan de vergevorderde cursus, heeft ze ons alleen maar trots gemaakt.Het was een groot plezier om met haar te werken, baasje met Kyra en vrouwtje met Billy..(westie)…Kortom Kyra heeft alle onze dromen en verwachtingen aan Hovawart  waar gemaakt.

Helaas komt aan al het moois een eind. In 2016 belandden wij in een heel donker en moeilijk jaar; Kyra was erg ziek. Haar verwachtingen waren een maand of twee. We voelden ons machteloos en boos, want hoe kon dit nou gebeuren? Gelukkig had ze geen pijn en wij deden er alles aan om haar laatste dagen zo makkelijk en draagbaar mogelijk te maken. Het baasje was natuurlijk haar nummer 1, maar haar trainers Jack en Carla waren “haar mensen”. Het was dan ook een feest toen zij op de stoep stonden, om met Kyra koffie te komen drinken. Wij waren hun enorm dankbaar, want we wisten dat hun bezoek het mooiste afscheidscadeau was voor haar.
Onze Kyra werd 10 jaar en ze leeft voor altijd mee in ons hart.

Maar wat nu? Met pijn in ons hart en tranen in onze ogen, probeerden we na te denken over wat we nu zouden gaan doen. Paul was er zeker van; hij voelde zich verloren zonder zijn hond. We hebben nog twee Westie heren, waar we ontzettend gek op zijn, maar we wilde toch ook een grote hond.

We hebben navraag gedaan over nestjes bij de Hovawart club. Helaas waren die er toen niet. Carla de Jong (Hovawart Rasvereniging) vertelde ons over een nestje in Duitsland. In haar ogen, waren dit goede bloedlijnen. En wij hebben Geluk met een grote letter G…  Mevr. Sandra Joachim van de kennel Schwabischen Himmelreich had door haar hovi dame Adele, 10 prachtige pups gekregen! We hebben toen meteen een afspraak gemaakt om op bezoek te komen.

Voor Sandra was dit ook haar eerste nestje met Adele. We zagen hoe alles met precisie was gemaakt en hoeveel liefde de pups en mama Adele kregen. We waren erg onder de indruk, want 10 puppy’s die door het huis heen rennen is geen grap! De hondjes zagen er prachtig uit, waren gezond en super sociaal. Mede door de warme gastvrijheid van Sandra, wat ook te merken was aan de mama en de pups, waren wij meteen verkocht!

Tijdens het tweede bezoek, hebben we het met Sandra gehad over het eventueel fokken met onze toekomstige hond en keken we naar wie van de dames het meest geschikt zou zijn. Samen met Carla en Sandra besloten we welke dat was; Aluna van Schwabischen Himmelreich. We herkendende haar in het nestje aan de ‘grote ogen met het groene kontje..’
We hebben de dagen afgeteld tot we “ons meisje” eindelijk mochten gaan halen! De nieuwe spulletjes waren al in huis; dekentjes, kussentjes, spelletjes, voerbakjes. Alles moest mooi en klaar zijn voor de komst van Aluna.

De grote dag brak aan, we mochten haar gaan halen. We waren net een stel enthousiaste kinderen, we zongen liedjes in de auto en voelden ons enorm gelukkig! Maar wat voor de een geluk is, kan voor de ander heel moeilijk zijn. Eenmaal bij Sandra aangekomen zagen we meteen hoe moeilijk het was om afscheid te nemen van haar baby’s. Dat is ook een teken van een goede fokker.. We hebben haar beloofd dat ze altijd welkom is om Aluna te bezoeken en natuurlijk hielden we haar op de hoogte door middel van foto’s en berichtjes uit het verre Nederland.

De weg naar haar nieuwe huis was voor Aluna ‘a piece of cake’! De kleine had bijna de hele weg geslapen. Toen we haar wakker maakte bij een tussenstop (we moesten toch dik 8 uur rijden!) keek ze ons aan met een blik ‘moet ik echt wakker worden?’ Na de aankomst op de Herenbosweg werd ze hartelijk begroet door haar twee witte broertjes. De blik van Aluna was duidelijk: ‘Jongens jullie zijn leuk maar die maat van jullie??Wat is dat? Blijven jullie zo klein of gaan we samen groeien..? Word ik ook langzaam wit?’ Aluna had last van alle prikkels en al het nieuws, dus we besloten even rustig aan te doen en haar te laten wennen. Eerst hebben we haar slaapplekje laten zien, haar wat te eten gegeven en de jongens apart gedaan. Ze viel meteen weer in slaap.

Tot onze verbazing was de eerste nacht best rustig gegaan en Aluna had nauwelijks gehuild. ’s Morgens stond haar broertje Billy al klaar om Aluna haar eerste les te geven; ‘kom mee, buiten een plasje doen (niet in de bloemen van mama), daarna krijgen we altijd een koekje’ Het was prachtig om te zien hoe dit trio met elkaar omging. We waren erg gelukkig en ik denk dat Kyra zijn kleine zus met een grote glimlach volgt achter de regenboogbrug…
Na een paar weken was duidelijk dat onze lieverd een plek kreeg in onze familie en in ons hart.

Het opvallende aan deze hond was, hoe snel ze kunnen rennen en hoe goed ze kunnen springen. Haar baasje heeft zelfs een aantal keer haar wekker gezet om haar te kunnen zien spelen op de wei, het leek wel een paard! Dat was de reden van haar nieuwe roepnaam; Jolly, omdat we zoveel ‘joy’ hebben met haar komst. En Jumper, omdat ze enorme sprongen kan maken! Het werd dus onze Jolly Jumper. Ze doet haar nieuwe naam goed eer aan!